Club Med Valmorel verlaten...

 Off piste in Valmorel

Vandaag hebben we omstreeks 15u15 het Club Med - resort in Valmorel verlaten.
Deze ochtend zijn we een half uurtje vroeger opgestaan om onze valiezen naar de parking te brengen. Onmiddellijk stond het personeel klaar om die taak van ons over te nemen.
Na een rustig ontbijt, met de nimmer ontbrekende pannenkoek mikado, trekken we de skipiste op. De mist en de aangekondigde sneeuw kunnen ons niet tegen houden. Toch wordt het skiën zwaar, de vermoeidheid (in de benen) neemt toe. Ik beslis om het skiën in de namiddag toch voor bekeken te houden en sluit de ochtend met fijne herinneringen af: email-adressen en telefoonnummers worden uitgewisseld, foto's zullen doorgestuurd worden, een fijne babbel met mijn skigenoten en een dikke 'merci' voor Roland, de skileraar maken het af. Op de jaren dat ik ski, is niemand erin geslaagd om me goed parallel te laten skiën. Ok, verwoede pogingen in de richting waren er wel maar de technische uitleg die Roland me gaf, zijn onvergetelijk !
"It is all in the mind and you have to controle the bodyposition"! Een wijze les van onschatbare waarde!
Ook mijn man beslist omwille van de opkomende vermoeidheid te stoppen. Dit biedt ons de mogelijkheid voor het donker Valmorel te verlaten. Zo kunnen we toch iets meer ontspannend de Col afrijden en Chambéry opzoeken. Hier logeren we nog een avondje in Les Suites de l'Hôtel de Sautet.
Onze gastheer verwelkomt ons met de typische Franse charme. Na de aardrijkskunde-lessen van Roland, krijgen we van 'Philippe' een geschiedkundige uitleg over het stadje. We zijn moe en snakken naar een warme douche maar laten hem begaan. Tussen haakjes, de douche en de kamer zijn zeer gerieflijk maar niet te vergelijken met het Club Med - gevoel natuurlijk.
We sluiten af in het Thaïs restaurantje 'Bangkok By Kanne'. We kunnen bijna niet meer op onze benen staan en hebben zelfs niet meer de moed om het stadje van naderbij te verkennen.
Morgen rijden we naar huis en kunnen na een inspirerende, motiverende en ontspannende vakantie onze kindjes weer in de armen sluiten. We kijken er naar uit !

Col de la Madeleine en de Matterhorn

 

Matterhorn

Col de la Madeleine...
Welke wielerfanaat kent deze Col nu niet?
Tijdens onze weg naar boven in de zetellift maakt onze skileraar er ons attent op dat we aan de rechterzijde oog in oog staan met die befaamde Col. In de zomer bijten de wielrenners er hun tanden op stuk en banen zich een weg naar de top. De baan is slechts 4 maanden per jaar bereikbaar. Vandaag ligt hij er besneeuwd en desolaat bij. Wel indrukwekkend, dat wel!
De zetellift brengt ons verder naar boven en we bereiken Sommet de la Madeleine. Dit is zowat het kruispunt voor het nemen van een aantal liften in het skidomein Le Grand Domaine. Voor ons ligt Torino. Achter ons ligt de majestueuze Mont Blanc. Skiërs (met voldoende expertise) die met Le Grand Domaine nog niet voldoende aan hun trekken komen, kunnen volledig off piste 12 valleien doorkruisen om dan uiteindelijk in Italië uit te komen. Dat laat ik met alle plezier aan de fanatici onder ons over.
Verder wordt aan La Madeleine kaas gemaakt in een onooglijk uitziend hutje. 3 boeren strijken er 100 dagen per jaar neer om hun 3000 koeien in de watten te leggen. De uitkomst is de uitstekende Beaufort. In Valmorel kan je deze kopen in de Cave Coopérative. Dan ben je zeker van de kwaliteit. Daar moeten we dus even passeren vooraleer we huiswaarts keren.

Net terug van een voormiddag skiën. Het skiweer vandaag is uniek. Zulke condities komen, volgens Roland, de skileraar, slechts 1 hooguit 2 x per seizoen voor: prachtig weer, praktisch geen wind, geen volk op de pistes en sneeuwcondities om u tegen te zeggen. We bereikten vandaag het hoogste punt van Le Grand Domaine op 2.550 m (La Lauzière). Op die top hadden we een prachtig zicht op de Matterhorn. Subliem gewoon, mijn dag kan niet meer stuk.